برنامه مطالعه کتاب مقدس

دوم سموئیل فصل 7 حزقیال فصل 34 زکریا فصل 14

دوم سموئیل باب ۷

پیغام ناتان به داوود

۱ داوود پادشاه در کاخ خود در امنیّت و آرامش می زیست. زیرا خداوند او را از شر دشمنانش رهانیده بود.

۲ داوود به ناتان نبی گفت: «ببین، من در این کاخ زیبای ساخته شده از سرو، زندگی می کنم درحالی که صندوق خداوند هنوز در خیمه قرار دارد.»

۳ ناتان به پادشاه گفت: «برو و آنچه در قلب توست انجام بده، زیرا خداوند با توست.»

۴ در همان شب خداوند به ناتان چنین گفت:

۵ «برو پیام مرا به بنده من داوود برسان و بگو که تو کسی نیستی که برای من خانه ای بسازد.

۶ زیرا از روزی که من بنی اسرائیل را از مصر بیرون آوردم در خانه ای ساکن نشده ام و جای من همیشه در خیمه بوده است.

۷ آیا در هر مکانی که من با مردم اسرائیل بوده ام، از رهبرانی که برای شبانی آنها برگزیدم، هرگز پرسیدم که چرا خانه ای از سرو برایم نساخته اند.

۸ «پس برو و به داوود خدمتگزار من بگو خداوند متعال چنین می گوید: من تو را از میان گوسفندان در چراگاه به رهبری مردم قوم خود اسرائیل رساندم

۹ همواره با تو بوده ام و دشمنان تو را نابود کرده ام. من نام تو را مانند مردمان مشهور در دنیا پرآوازه خواهم ساخت.

۱۰ برای قوم خود بنی اسرائیل، سرزمینی را تعیین کردم که برای همیشه وطن ایشان باشد و از شر دشمنان در امان باشند

۱۱ و نمی گذارم مانند دورانی که داوران را بر آنها گماشتم، خوار و ذلیل شوند. همچنین سلسله خاندان تو را برقرار می کنم.

۱۲ روزی که با این جهان وداع کنی و با پدرانت دفن شوی، یکی از فرزندان تو را جانشینت می سازم و سلطنت او را نیرومند و پایدار می کنم.

۱۳ او خانه ای برایم خواهد ساخت و من سلطنت او را ابدی و جاودان می سازم.

۱۴ من پدر او خواهم بود و او پسر من خواهد بود. امّا اگر بی عدالتی کند من او را مانند پدری که پسرش را تنبیه می کند، مجازات خواهم کرد.

۱۵ ولی محبّت من همیشه شامل حال او خواهد بود و من او را مانند شائول که از سر راه تو برداشتم، ترک نخواهم کرد.

۱۶ سلطنت خاندان تو پایدار و تاج و تخت تو برای ابد برقرار می ماند.»

۱۷ پس ناتان هر آنچه را که در رؤیا دید و شنید برای داوود بیان کرد.

دعای شکر گزاری داوود

۱۸ آنگاه داوود پادشاه در پیشگاه خداوند زانو زد و گفت: «ای خداوند متعال، من کیستم و فامیل من کیست که شایسته چنین مقامی باشیم؟

۱۹ علاوه بر اینها وعده نامی جاودان به خانواده من دادی تا مردم از این تعلیم بگیرند.

۲۰ از این بیشتر چه می توان گفت؟ زیرا ای خداوند متعال، تو می دانی که من چه کسی هستم.

۲۱ تو مطابق وعده ای که دادی و به خاطر میل و رغبت خود این کارها را می کنی تا من اراده تو را بدانم.

۲۲ ای خداوند متعال، تو خدای بزرگواری هستی. مثل و مانندی نداری. ما به گوش خود شنیده ایم که کسی شریک و همتای تو نیست.

۲۳ هیچ ملّت دیگری مثل قوم اسرائیل، چنین خوشبخت نبوده که قوم برگزیده تو باشد. تو قوم اسرائیل را نجات دادی تا به نام تو جلال و افتخار بیاورند و معجزه های بزرگ و کارهای ترس آور نشان دادی تا مصریان و خدایانشان را از سر راه قوم خود دور کنی.

۲۴ تو قوم اسرائیل را برگزیدی که برای همیشه قوم تو باشد و تو خدای ایشان باشی.

۲۵ «اکنون ای خداوند خدا، به وعده ای که به این بنده ات و فرزندانش دادی وفا کن و مطابق آن عمل نما.

۲۶ خداوندا، نام تو تا ابد بزرگ باد، تا گفته شود که خداوند متعال، خدای اسرائیل است و خاندان بنده ات داوود در حضور تو پایدار بماند.

۲۷ ای خداوند متعال، خدای اسرائیل، تو به من آشکار کردی که فرزندان من بر قوم اسرائیل سلطنت خواهند کرد، به این جهت جرأت کرده ام که به این گونه در حضورت نیایش کنم.

۲۸ «اکنون ای خداوند متعال، تو خدا هستی و کلام تو حقیقت است و این نیکویی را به بنده خود وعده داده ای.

۲۹ اکنون ای خداوند متعال، باشد که خاندان بنده ات را برکت دهی تا در حضور تو تا ابد بمانند، زیرا ای خداوند تو چنین گفته ای و خاندان بنده ات از برکت تو تا به ابد خجسته باد.»

 

حزقیال باب ۳۴

  شبانان اسرائیل

 ۱ خداوند به من فرمود:

 ۲ «ای انسان فانی، علیه رهبران اسرائیل نبوّت کن و به ایشان یعنی به شبانان بگو خداوند متعال می فرماید: ای شبانان اسرائیل که خود را تغذیه می کنید، آیا شبانان نباید گوسفندان را خوراک دهید؟

 ۳ شیر را می نوشید و پشم را می پوشید و گوسفندان پروار را می کشید، امّا به گوسفندان خوراک نمی دهید.

 ۴ از ضعیفان مراقبت نکرده اید، بیماران را درمان نکرده اید، زخم زخمی شدگان را نبسته اید، آوارگان را بازنگردانیده اید، به دنبال گمشدگان نرفته اید، بلکه با زور و خشونت با آنها رفتار کرده اید.

 ۵ پس آنها پراکنده شدند زیرا شبانی نبود و طعمه حیوانات وحشی شدند.

 ۶ گوسفندان من پراکنده شدند و در همه کوه ها و همه تپّه ها سرگردان گشتند. گوسفندان من در سراسر زمین پراکنده شدند و کسی نبود که به جستجوی آنها برود یا آنها را پیدا کند.

 ۷ «بنا بر این ای شبانان، کلام خداوند را بشنوید:

 ۸ به حیات خودم سوگند، چون گوسفندان من شکار شده اند و خوراک حیوانات وحشی شده اند زیرا شبانی نبود و به دلیل اینکه شبانان من به جستجوی گوسفندانم نرفته اند و خود را خوراک داده اند، و نه گوسفندان را،

 ۹ بنا بر این ای گوسفندان، کلام خداوند را بشنوید:

 ۱۰ من، خداوند متعال چنین می گویم: اینک من علیه شبانان هستم و گوسفندان خود را از دست ایشان خواستارم. خوراک دادن ایشان به گوسفندان را پایان می دهم، دیگر شبانان خود را تغذیه نخواهند کرد. من گوسفندان خود را از دهان شبانان نجات خواهم داد تا برای ایشان خوراک نشوند.

  خداوند، شبان نیکو

 ۱۱ «من خداوند متعال، خودم به جستجوی گوسفندانم می پردازم و از آنها مواظبت خواهم نمود.

 ۱۲ همان گونه که شبانان از گوسفندان خودشان مراقبت می کنند و آنها را که پراکنده شده اند، دوباره دور هم جمع می کنند. من آنها را از تمام مکانهایی که در آن روز مصیبت بار پراکنده شده اند، به دور هم جمع می کنم.

 ۱۳ من ایشان را از سرزمین بیگانه بیرون خواهم آورد و گرد هم می آورم و به سرزمین خود بازمی گردانم. من ایشان را به سوی کوه ها و جویبارهای اسرائیل رهبری خواهم کرد و در چراگاه های نیکو خواهم چرانید.

 ۱۴ آنها را در چراگاه های نیکو خواهم چراند و بلندترین کوه های اسرائیل چراگاه ایشان خواهد بود. آنجا در چراگاه نیکو خواهند آرامید و در چراگاه حاصلخیز در کوه های اسرائیل خواهند چرید.

 ۱۵ من خودم شبان گوسفندانم خواهم بود و مکانی برای استراحت آنان پیدا خواهم نمود. من، خداوند متعال چنین گفته ام.

 ۱۶ «به جستجوی گمشدگان خواهم رفت و آوارگان را باز خواهم آورد، زخمی شدگان را درمان می کنم و ناتوانان را نیرو می بخشم ولی فربهان و زورآوران را نابود خواهم کرد. من ایشان را با عدالت شبانی خواهم کرد.

 ۱۷ «امّا من، خداوند متعال، به شما ای گلّه من، چنین می گویم: من در میان گوسفند خوب و بد و در میان قوچها و بُزهای نر داوری خواهم کرد.

 ۱۸ آیا برای شما کافی نیست که در چراگاه نیکو چرا کنید، آیا باید بقیّه چراگاه را با سُمهای خود ویران کنید و هنگامی که از آب زلال می خورید باید بقیّه آب را با سُمهای خود گل آلود کنید؟

 ۱۹ آیا باید گوسفندان دیگر من، آنچه را شما لگدمال کرده اید، بخورند و آبی را که گل آلود کرده اید بنوشند؟

 ۲۰ «بنا بر این من، خداوند متعال به آنها چنین می گویم: من خودم بین گوسفندان چاق و لاغر داوری خواهم کرد.

 ۲۱ چون شما ناتوانان را کنار زده و از گلّه جدا نموده اید و ناتوانان را با شاخ خود زده اید و آنها را پراکنده ساخته اید.

 ۲۲ من گلّه خود را نجات خواهم داد تا دیگر مورد ستم قرار نگیرد و من بین گوسفند خوب و بد داوری خواهم کرد.

 ۲۳ برای آنها شبانی برمی گزینم، مانند بنده ام داوود و او آنها را خواهد چرانید. او آنها را خواهد چرانید و شبان آنها خواهد بود.

 ۲۴ من خداوند، خدای آنها خواهم بود و شخصی مانند داوود بنده من فرمانده آنها. من، خداوند چنین می گویم.

 ۲۵ من با آنها پیمان صلح خواهم بست و حیوانات وحشی را از سرزمین ایشان دور خواهم کرد تا با امنیّت در صحرا زیست کنند و در جنگل بخوابند.

 ۲۶ «من آنها را برکت خواهم داد و اجازه خواهم داد در اطراف کوه مقدّس من زندگی کنند و باران را در موسمش خواهم بارانید و بارشهای برکت خواهد بود.

 ۲۷ درختان کشتزار میوه خواهند داد و زمین محصول فراوان خواهد داد و ایشان در زمین خود در امان خواهند بود. هنگامی که میله های یوغ ایشان را بشکنم و از دست کسانی که ایشان را بَرده کرده اند برهانم، خواهند دانست که من خداوند هستم.

 ۲۸ ایشان دیگر در میان ملّتهای بیگانه به تاراج نخواهند رفت و حیوانات وحشی ایشان را نخواهند خورد. ایشان در امنیّت زندگی خواهند کرد و هیچ کس ایشان را نخواهد ترساند.

 ۲۹ برای ایشان کشتزارهای حاصلخیز آماده خواهم کرد تا دیگر در آن سرزمین از گرسنگی نابود نشوند و دیگر سایر ملّتها به آنها اهانت نخواهند کرد.

 ۳۰ ایشان خواهند دانست که من خداوند، خدایشان با ایشان هستم و ایشان یعنی قوم اسرائیل، قوم من هستند.

 ۳۱ خداوند چنین سخن می گوید: «شما گوسفندان چراگاه من هستید و من خدای شما.»

 

زکریا باب ۱۴

  اورشلیم و سایر ملل

 ۱ روزی که خداوند داوری کند نزدیک است. روزی که اورشلیم غارت شود و در مقابل چشمان تو غارتش تقسیم گردد.

 ۲ در آن روز، خداوند اقوام را جمع می کند تا با اورشلیم بجنگند. آنها اورشلیم را تصرّف کرده خانه ها را تاراج می نمایند و به زنان تجاوز می کنند. نصف جمعیّت شهر به اسیری برده می شوند و نصف دیگر در شهر باقی می مانند.

 ۳ آنگاه خداوند همچون گذشته، به جنگ آن اقوام می رود.

 ۴ در آن روز بر کوه زیتون که در شرق اورشلیم واقع است، می ایستد. کوه زیتون دو نیم می شود و درّه وسیعی از شرق به غرب به وجود می آید. نیمی از کوه به طرف شمال و نیمه دیگر آن به سمت جنوب منتقل می گردد.

 ۵ مانند اجدادتان که سالها پیش در زمان عُزیا، پادشاه یهودا، به خاطر زلزله فرار کردند، شما هم از راه این درّه خواهید گریخت. خداوند، خدای من خواهد آمد و تمام فرشتگان را نیز با خود خواهد آورد.

 ۶ وقتی آن روز برسد، دیگر نه سرما خواهد بود و نه یخبندان

 ۷ آن روز، روز مخصوصی است، شب و روز وجود ندارد، بلکه هوا همیشه روشن خواهد بود.

 ۸ آبهای حیات بخش در تابستان و زمستان از اورشلیم جاری می شوند. نیمی از آنها به طرف دریای مدیترانه و نیمه دیگر به سوی دریای مُرده می روند.

 ۹ در آن روز، خداوند بر تمام روی زمین پادشاهی می کند و همه خداوند را به عنوان یک خدای واحد می پرستند و نام یگانه او را یاد می کنند.

 ۱۰ سراسر آن سرزمین، از جَبَع سرحد شمالی یهودا تا رِمون سرحد جنوبی به دشت وسیعی تبدیل می شود. امّا اورشلیم در جای بلندی قرار می گیرد و وسعت آن از دروازه بنیامین تا جای دروازه قدیمی، از آنجا تا دروازه زاویه و از بُرج حننئیل تا محل شراب سازی پادشاه می رسد.

 ۱۱ مردم در اورشلیم در آرامش و امنیّت زندگی می کنند و برای همیشه از خطر نابودی در امان می باشند.

 ۱۲ خداوند بر سر اقوامی که با قوم اسرائیل بجنگند این بلاها را می آورد: گوشت بدنشان درحالی که هنوز زنده هستند، می پوسد. چشمهای آنها در حدقه کور می شود و زبانشان در دهانشان خشک می گردد.

 ۱۳ خداوند آنها را چنان گیج و سراسیمه می سازد که به جان یکدیگر خواهند افتاد.

 ۱۴ مردم یهودا برای دفاع از اورشلیم می جنگند و ثروت و دارایی اقوام همسایه، از قبیل طلا، نقره، لباس و غیره را غارت خواهند نمود.

 ۱۵ همین بلاها بر سر اسبها، قاطرها، شترها، الاغها و همه حیوانات دیگر که در اردوگاه دشمن هستند، نازل خواهد شد.

 ۱۶ سپس، آن عدّه از اقوامی که به اورشلیم حمله می کردند زنده می مانند، هر ساله برای پرستش پادشاه، یعنی خداوند متعال به اورشلیم می آیند و عید خیمه ها را برگزار می کنند.

 ۱۷ هرگاه یکی از اقوام روی زمین برای پرستش خداوند متعال، پادشاه جهان، به اورشلیم نیاید، در سرزمینش باران نخواهد بارید.

 ۱۸ مردم مصر نیز اگر در مراسم عید خیمه ها حاضر نشوند، دچار همین بلاهای آسمانی خواهند گردید.

 ۱۹ بنا بر این اگر مصریان و سایر اقوام از رفتن به اورشلیم و شرکت در مراسم عید خیمه ها خودداری کنند، همگی مجازات خواهند شد.

 ۲۰ در آن روز، حتّی روی زنگوله های اسبها هم نوشته می شود: «اینها وقف خداوند هستند.» تمام دیگهای آشپزیِ معبد بزرگ، مانند کاسه های مقابل قربانگاه، مقدّس می شوند.

 ۲۱ همه ظروف آشپزی که در اورشلیم و یهودا هستند مقدّس و وقف خداوند متعال خواهند بود تا هر کسی که برای قربانی می آید، از آن ظروف برای پختن گوشت قربانی استفاده کند و در معبد بزرگ دیگر اثری از تاجران نخواهد بود.

Go to top